Blog

Levo tantos anos escribindo aquí que ás veces abrir o arquivo do blog é como atopar un disco duro enterrado baixo capas sucesivas de internet desaparecida. O curioso é que os temas cambian pouco: a TVG, os inventos tecnolóxicos que ían revolucionar Galicia e acabaron convertidos nun folleto institucional, os programas imposibles da televisión autonómica e a capacidade deste país para producir surrealismo sen necesidade de guionistas.

2005

En 2005 aínda estabamos intentando entender que demo era a TDT. Parecía que nos ían traer o futuro á casa mediante un descodificador gris comprado nun hipermercado e unha antena orientada cara ao monte correcto. Evidentemente aquilo acabou sendo unha sucesión de problemas de cobertura, chamadas técnicas e burocracia audiovisual.

Aquelas primeiras entradas do blog eran basicamente iso: intentar documentar o caos tecnolóxico galego mentres Media Markt facía caixa vendendo receptores que captaban exactamente tres canles e media.

2006

Ese ano empecei xa a desenvolver unha teoría persoal: a TVG era o proxecto artístico máis incomprendido de Europa Occidental.

Non hai museo contemporáneo capaz de producir algo comparable a certos programas da grella da época. Decorados imposibles, realizacións feitas aparentemente desde unha batea e entrevistas que podían durar máis ca unha travesía do Xacobeo en burro.

E logo estaba Encontros, claro. Sempre Encontros. Aquel programa merecía patrimonio inmaterial da humanidade.

2007

Foi o momento no que internet empezou a parecer algo serio. Os blogs multiplicábanse, aparecían as primeiras redes sociais e todo o mundo falaba do “xornalismo cidadán” como se fósemos substituír os medios tradicionais cun portátil Acer e unha conexión de R.

Visto con perspectiva, eramos bastante inocentes.

Aínda pensabamos que internet ía facer mellor á xente.

2008

A política audiovisual galega seguía ofrecendo máis entretemento involuntario ca a programación de entretemento propiamente dita. Entre as polémicas da CRTVG, os debates culturais e os movementos internos da televisión pública, había días nos que escribir unha entrada consistía simplemente en copiar unha declaración institucional e deixala repousar ao natural.

O humor facía o resto.

2009

YouTube empezou a cambiar todo. De súpeto os vídeos censurados deixaban de desaparecer, as meteduras de pata podían reproducirse infinitamente e a televisión perdeu o monopolio do relato.

Tamén foi a época na que descubrimos que as redes sociais podían converter calquera incendio, calquera rumor ou calquera parvada nun acontecemento nacional en cuestión de minutos.

Daquela aínda non lle chamabamos “desinformación”. Chamabámoslle “internet”.

2026

O máis inquietante de revisar o arquivo non é comprobar o moito que cambiou todo.

É comprobar o pouco que cambiou realmente.

Seguimos discutindo sobre medios públicos, sobre manipulación, sobre plataformas dixitais, sobre ruído informativo e sobre como distinguir realidade e espectáculo. Só cambiaron as pantallas.

E Maricarmen Mella segue aparecendo na miña cabeza máis veces das que probablemente debería.