Modesto.gal

Blog

  • American facts

    Garanto que existen

    E que non existen (polo menos tan esaxeradamente como aquí)

    Pero non sei se hai

  • Que hora é?

    Lembro, na miña infancia, que non existía aquilo das 13 horas, nin das 20 horas… algo que introduciu a televisión nos anos 80. Ao comezo, resultaba complicado facer o cálculo mental de que as 16 eran as catro da tarde. Pódese dicir que estabamos un pouco como os anglosaxóns, que seguen usando o seu método latino de AM e PM.

    Pois ben, aquí podemos ver unha incomprensíbel mestura das 24 horas co AM/PM, ademais, ao revés, non sei se porque parece máis moderno ou algo:

    Vexamos: se usamos o sistema AM/PM, as 0 horas non existen, porque son as 12 AM (é dicir, medianoite). Entón, de 0 a 12 AM significaría “de medianoite a medianoite”, non?

  • Día 3 (5 de agosto)

    Atlantic City é un filme de Louis Malle. Atlantic City é tamén unha cidade da costa de New Jersey (ou Niuchese), chea de casinos, polo que lle chaman a Las Vegas da Costa Leste. E Atlantic City non forma parte dos típicos itinerarios turísticos de Nova York.

    A verdade é que Atlantic City ten de todo: un paseo marítimo ao estilo dos que moitos concellos costeiros galegos fixeron despilfarrando fondos europeos, pero con máis glamour, praia ao ladiño e… moitísimos casinos, como xa dixen, divididos en temáticas: o casino ao estilo romano, ao estilo as mil e unha noites, ao estilo far west… Cando menos polo día están cheos de xubilados que peregrinan a Atlantic City a gastaren as pensións. As camareiras son máis novas, duns 50 anos aproximadamente.

    Por certo, que, accidentalmente, unha camareira que pasaba ao meu pé deixou caer a bandexa e as bebidas que levaba nela… “You tricked me”, dixo. Pero eu non fun (ou si?). Despois xantamos nunha zona buffet, tamén chea de rapaces de ouro, cunha gran variedade de comidas e de sobremesas -tamén sen azucre, evidentemente.

    Os casinos tamén teñen unha función social, con consellos para evitar a ludopatía, como este folletotríptico, Knowing When to Stop.

  • May’s Blood

    Ao final a convocatoria foi a metade do esperado, é dicir, de dúas persoas. Aínda que chegamos a pensar en cambiar de filme por falta de quorum, ao final, Mourullo e un non-servidor decidimos seguir fieis ao programa, máis que nada porque era o único filme que nos daba a tempo a ver despois de xantar.

    A ambientación da vida cotiá da época moi ben, co vestiario e todo iso, pero… un pouquiño longa, señor Garci -quen, por certo, fai a voz en off do principio-. E o final, precipitado (despois das dúas horas e media anteriores), con ese look-cutre-de-que-los-españoles-no-sabemos-hacer-escenas-de-acción, e uns surrealistas planos finais onde se bota a faltar a Espe. Memorábel o cameo de Luis Herrero e a participación de eternos secundarios do cinema hispano. Os protas… digamos que son bastante mellores ca os actores de Física y Química.

  • Día 2 (4 de agosto)

    A verdade é que o segundo día, despois do tute da viaxe, dediqueino máis ben a explorar College Point, e coñecer as rúas, as avenidas, as tendas, os restaurantes e os parques. Non saquei apenas fotos da zona, porque, como xa todo o mundo sabe, o Google Street View permítenos facer unha viaxe virtual en coche por practicamente todas as rúas de Nova York, e de moitos outros lugares do mundo civilizado (e tamén de Vigo).

    Esta foto está sacada, días despois, dende o MacNeil Park, onde hai vistas ao Bronx -e ao Whitestone Bridge-, a Manhattan, a Rikers Island e ao aeroporto de Laguardia.