Categoría: Endogamia

  • A noite máis longa

    Onte foi a noite máis longa do ano, debido ao cambio de hora, e que mellor xeito de aproveitala que ir ao concerto de Jonathan Richman, acompañado á batería por Tommy Larkins, na sala Capitol de Santiago DC. Cun repertorio absolutamente multilingüe, Jojo creou esa complicidade co público que tan poucos artistas poden conseguir. Se alguén non sabe de quen estou a falar, sempre pode consultar a Wikipedia ou ver este fragmento da súa célebre Vampiresa mujer:

    Así, parte do que algúns denominan mafia do fedello acudimos aló e aproveitamos para dar unha voltiña pola capital galega. Ao final da noite, dun xeito case sorprendente, estivemos tamén uns minutos cun dos máis grandes fans das ChuzaNews.

    Engádega

    Besbellinha tamén nolo conta.

  • Fala koruño

    Como tivo moito éxito nas Chuzanews 15, posteo aquí esta cuña para que todo o mundo fale koruño. Bua, neno!

  • 150€

    Hoxe souben a resposta a isto.

    Se ha formulado contra Vd. la denuncia que en el margen superior se expresa, por cuyo motivo se ha iniciado el expediente sancionador bajo el número que también se indica, siendo el órgano instructor del procedimiento la Unidad de Sanciones de la Jefatura de Tráfico y el órgano competente para su resolución el Delegado del Gobierno en esta Comunidad Autónoma, según la Disposición adicional cuarta de la Ley 6/1997, de 14 de abril, de Organización y Funcionamiento de la Administración General del Estado; lo que se le notifica haciéndole saber el derecho que le asiste, de conformidad con el artículo 12 del Reglamento de Procedimiento Sancionador, aprobado por Real Decreto 320/1994, de 25 de febrero, de alegar por escrito ante esta Jefatura de Tráfico, con aportación o proposición de las pruebas que considere oportunas, dentro de los QUINCE DÍAS HÁBILES siguientes al de la recepción de la siguiente notificación, lo que en su defensa estime conveniente.

    Ao final, si, hai un punto. E, non, non lles vou pedir que me envíen a versión na lingua nacional para atrasar o inevitábel. Non vaia ser que suba o IPC entre tanto.

    Vídeo dedicado do día:

  • Vaia semaniña (2)

    Moitísimos quilòmetros. Iso foi o que nos metemos -ademais de moita comida- onte en Casa Cándida, na gran papanza de Chuza. En total, asistimos once persoas -entre as que me inclúo- e puidemos gozar de gorentosos manxares. Aranha, Ascárida, Berto, Dorfun, Fer, Ghanito, Ifrit, Mourullo, Orsinia, Snob e mais eu chegamos en catro vehículos diferentes a Viveiró (Muras) sobre as dúas da tarde. Pero será mellor que vaiamos por partes.

    En marcha

    Quedamos ao mediodía en Compostela, onde puiden coñecer en vivo o que tan poucas persoas coñecen: o centro neurálxico de Chuza, do que non vou dar máis detalles para gardar a cláusula de confidencialidade. Nas rúas compostelás tamén puiden comprobar o meu dominio do inglés grazas a dúas turistas que preguntaban onde quedaba o río Sarela (momento Follow Me).

    Eu levei no coche a Ifrit e a Fer, e a banda sonora púxoa Extrarradio. Con Berto e Orsinia viaxaron Aranha e Snob -era o auto para fumadores-, dende A Coruña viaxou Ghanito con Mourullo e Ascárida -banda sonora de Phil Collins-, e Dorfun chegou dende Ferrol.

    Que bonita é a paisaxe

    A pesar de que ía seguindo a mazá de Apple do coche de Berto, cheguei nalgún momento a dubidar de ata onde iamos parar, porque o camiño era, máis que longo, complicado: zonas asfaltadas, zonas sen asfaltar, estradas estreitas, monte e aeroxeradores -é dicir, igualiño ca o Barbanza-.

    Por fin chegamos a Casa Cándida, aproximadamente á hora prevista. O día era soleado, sen unha soa nube, menos mal. O que xantamos xa o conta Ghanito, así que non vou caer en reiteracións, porque metabloguear é o puto peor. Ademais, el é sempre o máis rapido para estas cousas.

    Ao saír do restaurante -coido que fomos os que máis horas pasamos aló, quizais por iso nos agasallaron cun 11×10– e, despois de discutir sobre o que iamos facer e a onde iamos ir, Dorfun propuxo visitar unha fermosa paraxe «aí ao ladiño».

    O Caneiro

    Un fermoso merendeiro ás beiras do Eume, pero que non estaba tan «ao ladiño», senón na provincia lindeira, serviunos para ter conversas do máis endogámico, das que non debería dar demasiado detalle. O que si é certo é que alí había moitísimos cogomelos -tamén amanita muscaria– e mesmo flores de azafrán. Despois desta sobredose de bucolismo, caeu a noite, e decidimos que non ía haber chuzarrachí, porque algunha xente non se atopaba demasiado ben despois da enchenta -non vou precisar quen-, outros tiñan asuntos propios que resolver e, finalmente, dividímonos: uns para A Coruña e outros para Compostela -entre eles, eu, cos dous da ida máis Aranha e Snob, que marchou para Ogrobe, a saber para que-.

    Pero a historia rematou hoxe, cando Ifrit me avisou de que lle quedara o móbil no meu coche. Pero terá que agardar ata o martes para recuperalo. Non te preocupes, que está a salvo.

    Por certo, que, durante a nosa ausencia, os trolls aproveitaron para facer das súas. Son coma nenos.